ائمّه ( ع ) هم يكى پس از ديگرى نفس پيامبر اكرم ( ص ) هستند . « 1 »

--> ( 1 ) . اشكالاتى به استدلال به اين آيه وارد شده است كه مهم‌ترين آن‌ها از اين قرار است ( اشكالاتى است كه فضل بن روزبهان از علماى اهل سنّت ، بر كلام علامهء حلّى در نهج‌الحق وارد كرده است ) : يكم . معمول اين است كه مباهله كنندگان به هنگام مباهله ، اهل بيت و نزديكان خويش را جمع مىكنند ؛ لذا رسول خدا فرزندان و زنان خويش را جمع كرد . پس صرف اين ، فضيلتى نخواهد بود . دوّم . مراد از ( أنفس ) در اين جا ، مردان است ؛ گويا خداى متعال فرمان داده تا پيامبر ، زنان و فرزندان و مردان خانوادهء خويش را گرد آورد ، كه زنان همان فاطمه است و فرزندان حسن و حسين است و مردان ، پيامبر و على . سوّم . ادّعاى مساوات پيامبر و على كه از اين آيه استفاده كرده‌اند ، قطعاً نادرست است و نادرستى اين سخن ، از ضروريات دين است ؛ زيرا هيچ يك از افراد اين امّت ، اصولًا برابر با پيامبر نمىباشد و هر كس چنين ادعايى داشته باشد از دين خارج است . چگونه امكان دارد كسى با پيامبر ، مساوى باشد ، در حالى كه پيامبراكرم رسول خدا و خاتم النّبيين بوده و در ميان پيامبران اولوالعزم از همه برتر است ؟ هيچ كدام از اين ويژگىها در على وجود ندارد . البته در اين آيه ، فضيلت بزرگى براى على بيان شده است و اين فضيلت مسلّم است ، امّا دليل بر امامت او نخواهد بود . مرحوم مظفّر در پاسخ به اين اشكالات چنين مىنويسد : اوّلًا ، اين ادّعا كه مباهله كنندگان عادت داشتند كه نزديكان خود را جمع كنند ، ادّعاى دروغى است . اصل مباهله چه وقتى به شكل عادت درآمده بود تا جمع‌آورى خانواده و نزديكان در آن عادّى باشد ؟ اگر چنين رسمى معمول بود ، حتماً نصارا به پيامبر اعتراض مىكردند ؛ زيرا پيامبر بر خلاف اين عادت ، عمل كرد و تنها تعداد اندكى از خانواده و نزديكانش را گرد آورد .